Roskilde, 1131 Originaltekst, DanskVt autem Magnus concepti parricidij suspicionem tolleret, de nouo coniurauit amiciciam cum Kanuto; congregata [enim] multitudine nobilium Roskildie, vocatoque Kanuto ad festum Natalis Domini pro conuiuio peragendo, dixit se habere intencionem peregrinandi, vxoremque et filios Kanuto recommendauit. Interea Ingeburgh, vxori Kanuti, aliquo modo insidie innotuerunt, quas illa statim viro per litteras intimauit; ille autem, securus de amicicia Magni, monicionem vxoris timorem friuolum iudicauit. Peractis autem quatuor communiter primis diebus Natalis, residuum festi Magnus et Kanutus diuisim peregerunt. Cum autem dies excogitati parricidij aduenisset, Magnus ad quandam siluam cum prophana societate iuit, occultansque socios inter arbusta misit quendam Saxonem artem canendi habentem in Haralstad ad Kanutum, vt cum paucis statim veniret. Qui statim, tantum sociis quatuor assumptis, inermis equum ascendit, tantumque in Magno confidebat, vt eciam sine ense ei occurrisset, nisi per suos ensem recipere quasi cogeretur. Tunc dictus Saxo, per viam ante Kanutum equitans sciensque eum diligere mores et cantus Teutonicorum, egre tulit necem tanti viri, et ideo per cantumeum monere voluit, vt sibi caueret de insidiis preparatis; non enim aperte ei [rem] reuelare poterat propter iuramentum, quod Magnus ab omnibus sociis extorserat in hac causa. Dictus igitur Saxo cantare cepit tunc notissimam hystoriam, qualiter Grimilda perfida et impia fuerit erga fratres, intendens, vt per hoc Kanutus aliquid suspicaretur de fraude Magni; at vir innocens nichil mali de amico poterat suspicari. Quod aduertens Saxo extremitatem lorice sue denudauit, vt per hoc Kanutus cognosceret, socios Magni esse armatos; sed nec sic a fido corde poterat auelli. Cumque siluam intraret, occurrit ei Magnus, falsa oris hylaritate eum amplexatus. Kanutus senciens pectoris eius duriciam quesiuit, cur armatus esset; ille respondit, quod vellet domum cuiusdam rustici spoliare.Kanutus rogauit, vt vltra festum distuleraret; agebatur enim octaua Epyphanie. Quo respondente se nullo modo vlterius distuleraturum, Kanutus se sponsorem fecit pro rustico, promittens eum sufficienter corrigendum. Dum hec dixisset, vidit socios Magni de latibulis prodeuntes; quesiuit, cur tot armati adessent. Magnus respondit, iam de regni successione agendum; cumque Kanutus oraret, vt pater suus multo tempore feliciter regnaret, diceretque non esse opus loqui de successione, obiurgantis more Magnus eum grauiter inuadebat. Videns igitur Kanutus insidias preparatas, gladium destringere voluit; quem dum ad medietatem extraxisset, Magnus caput eius diuidens ipsum exanimauit; cuius corpus alij coniurati cuspidibus perforabant. Vbi autem sanguis eius terram tetigit, fons scaturiens erupit.VII. Audientes necem eius filij Skialmonis, qui cum Kanuto educati fuerant, adeuntes regem petebant, vt corpus eius Roskildie sepelire possent; qui friuola causa allegata negabat, forsan mortuo non cupiens sollempnitatem tanti loci. Deduxerunt ergo corpus in Ringstath ibique illud sepelierunt. In via autem, vbi cum feretro pausabant, fons pulcher erupit, multisque aliis signis dominus eius merita comprobabat. Publicata autem nece ipsius lotus populus adeo indoluit, vt dimisso conuiuio, quo tali tempore gaudere consueuit, publicum luctum ageret, parricide horrendas maledicciones imprecando. Magnus autem malignus, quasi emulo mortuo iam totaliter securus, cum suis sociis magno gaudio tripudiabat. Oclauo aulem die post mortem Kanuti vxor eius Ingeburgh Waldemarum filium est enixa. | Kilde:Scriptores minores historiae. Danicae Medii Aevi, Ex codibus denuo recensuit. bd. 1 I 397 - 399. Emneord:Konger og dronninger - |
